پلی پروپیلن (PP)، همچنین به عنوان پلی پروپن شناخته می شود، یک پلیمر گرمانرم است که در انواع کاربردی مختلف از جمله بسته بندی و برچسب گذاری، پارچه (مانند طناب، لباس گرم و فرش)، لوازم التحریر، قطعات پلاستیکی و ظروف قابل استفاده مجدد از انواع مختلف، تجهیزات، بلندگوها، اجزای خودرو، مش و عینک پولانسل. یک پلیمر اضافه شده از پروپیلن مونومر، بسیار ناپایدار و غالبا مقاوم به بسیاری از حلال ها، اسید ها و اسید های شیمیایی است.
پلی پروپیلن دارای سطح "انرژی کم انرژی" نسبتا لغزنده است که بدان معنی است که بسیاری از چسب های معمولی مفاصل کافی ایجاد نمی کنند. اتصال پلی پروپیلن اغلب با استفاده از فرآیندهای جوشکاری انجام می شود.
خواص شیمیایی و فیزیکی
Micrograph پلی پروپیلن
پلی پروپیلن در جنبه های بسیاری شبیه به پلی اتیلن است، به خصوص در رفتار محلول و خواص الکتریکی. علاوه بر این در حال حاضر متیل گروه خواص مکانیکی و مقاومت حرارتی را بهبود می بخشد، در حالی که مقاومت شیمیایی کاهش می یابد. خواص پلی پروپیلن بستگی به وزن مولکولی و توزیع وزن مولکولی، بلورینگی، نوع و نسبت سمومروم (اگر استفاده می شود) و ایزوتاکتیو. به عنوان مثال، پلی پروپیلن، گروه CH3 در یک طرف ستون فقرات کربن قرار دارد. این باعث می شود درجه بالاتری از بلورینگی ایجاد شود و در نتیجه یک ماده سفت کننده تر است که نسبت به پلی پروپیلن آتیک و پلی اتیلن مقاوم تر است.
ویژگی های مکانیکی
تراکم PP بین 0.895 و 0.92 g / cm³ است. بنابراین، PP، پلاستیک کالایی با کمترین تراکم است. با چگالی کم، قطعات قالب گیری با وزن کمتر و بخش های بیشتری از یک جرم خاص از پلاستیک می تواند تولید شود. برخلاف پلی اتیلن، مناطق کریستالی و آمورف فقط کمی در تراکم آنها تفاوت دارند. با این حال، چگالی پلی اتیلن می تواند به طور قابل توجهی با پرکننده تغییر کند
Modulus of Young PP بین 1300 و 1800 N / mm² است.
پلی ¬ پروپیلن به طور معمول سخت و انعطاف پذیر است، به ویژه هنگامی که با اتیلن همپوشانی شده است. این اجازه می دهد تا پلیپروپیلن به عنوان یک پلاستیک مهندسی مورد استفاده قرار گیرد، که با مواد مانند آکریلونیتریل بوتادین استایرن (ABS) رقابت می کند. پلی پروپیلن منطقی اقتصادی است.
پلی ¬ پروپیلن دارای مقاومت خوبی در برابر خستگی است.